Zo vlak voor kerst aan het einde van het jaar denk ik terug terwijl ik mijn havermout papje sta te maken. Nog veel te doen vandaag voor de kerst. Maar door het walnootje wat ik kraak en precies doormidden gaat, waardoor er een hartje in de noot zichtbaar wordt, weet ik het ineens: het gaat alleen maar om liefde.img_20161121_072604 Ik lach wel om mezelf: zo dat is nogal een inzicht op de vroege ochtend, een open deur ook. En vaak zo lastig om bij liefde te blijven. Ik hoor allerlei stemmen die roepen dat er heus niet altijd liefde is. Aanslagen, werkeloosheid, ruzie, ziekte, depressies… Maar toch voel ik het van binnen: de liefde is er wel, en ook altijd. De liefde, dat wat groter is dan ons, God… het geeft me zo’n rust en vertrouwen om te weten dat het er al is, altijd. We hoeven er alleen maar naar terug. Soms staat er iets tussen, maar dat doe ik zelf. Weer lach ik om mezelf: het lijkt wel een kerstpreek!

 

Het afgelopen jaar zat vol met liefde. Liefde voor mijn werk, voor de mensen die zoeken naar een manier van leven die beter bij ze past. Die graag willen loslaten wat niet meer bijdraagt aan hun leven. Liefde voor ons mensen die soms zo ploeteren, vallen, vallen, heel vaak vallen en toch ook weer opstaan. Maar ook kwam ik liefde tegen toen we na een paar maanden ziekte afscheid genomen hebben van mijn grote, sterke vader. Die nooit ziek was en nu moest dealen met een naderend einde. Tjonge wat kwam daar ook een angst bij kijken. Ik was bang voor de ziekte, bang voor loslaten, bang voor veel pijn, voor paniek voor onvermogen om met de situatie om te gaan. En toch was de liefde sterker: want als ik er zat aan zijn bed en er niet zoveel meer te zeggen viel, was het toch goed. Liefde voor de stilte, het samenzijn. Maar ook zo fijn om nog water aan te kunnen geven, een koud washandje… ik propte er al mijn liefde in. Omdat ik bang was dat het daarna niet meer zou kunnen. Maar ook dat bleek niet waar. Nog steeds houd ik van papa, ook al kan ik geen glaasje water meer aangeven. Maar voel ik liefde als ik de kaars bij zijn foto aansteek. Als we met elkaar zijn graf mooi maken, als ik swing op zijn favoriete muziek, als ik bedenk wat zo lastig aan hem was. Liefde ook voor mijn familie, hoe we het allemaal op onze eigen manier doen. Liefde voor het delen van verdriet en mooie herinneringen. Grapjes.

Maar terug naar het alledaagse heb ik gemerkt ook hoe goed het me doet om stil te staan bij de liefde in de kleine dingen. De liefde voor mijn kussen als ik ’s avonds mijn bed in duik of me ’s morgens nog even omdraai. Een knus plekje op de bank met een mooi boek. De liefde voor onze tuin, de bladeren die door de tuin liggen Ook een stemmetje: ruim die tuin eens op! Maar dan zie ik een koolmeesje driftig pikken tussen al het blad 🙂 De liefde voor onze konijnen die door de tuin rennen omdat de een het droge broodje heeft bemachtigd en wil verstoppen voor de ander. Liefde voor mijn warme kopje thee, voor de lieve mail die onverwachts binnen kwam rollen. Voor mijn lief die vrolijk uit bed stapt (zo anders dan ik!) De kassiere die mijn spullen alvast in mijn tas doet. Ook voor de stille collega die knorrig lijkt, of de chagerijnige ober. Oja, dat ken ik ook.1482571344014

Tuurlijk is er ook veel irritatie, stress ook of angst. Want het leven is rauw, verdrietig, meeslepend, stralend, oogverblindend, snoeihard en zo de moeite waard. Maar die liefde die knipoogde vandaag weer even naar me via dat walnootje en ik wist het weer. Daar mag ik steeds weer naar terug. Mijn papje smaakte lekker!

Ik wens jou een mooie kerst en een nieuwjaar met liefde voor de kleine dingen!

Marjan