Gisteravond op de weg naar huis van een dagje uit, kwamen we vele Paasvuren tegen. Mooi om die grote vuren te zien met groepen mensen erom heen. Ik hou van oude tradities die nog steeds plaatsvinden. Oorspronkelijk was het een heidens gebruik om met het vuur het einde van de winter en begin van een vruchtbare periode in te luiden. Ook de demonen werden er mee op de vlucht gejaagd. In de (Katholieke) kerk wordt met Pasen de Paaskaars binnen gedragen waarna het vuur zich verspreid over de kerkgangers die hun kaarsje met elkaars licht aansteken. Symbool voor licht wat de duisternis verdrijft.

Ik word zelf vooral geïnspireerd door de kracht en wildheid van vuur, de passie die eruit straalt. En de andere kant: het stille vlammetje dat zoveel licht kan veroorzaken. Het aanwakkeren van het vuur, voeding geven zodat het blijft branden, maar ook begeleiden zodat het de juiste kant op brandt. Prachtig om jezelf af te vragen: wat doet mij ontvlammen? En wat wakkert mijn vuurtje aan? Wat is voeding voor mijn passie, hartstocht, liefde? Het klinkt als grote vragen, maar de antwoorden kunnen heel klein zijn: misschien is het aanwakkeren van je vuurtje wel gewoon meer buiten zijn, bewuster contact maken met de mensen om je heen (je krijgt bijv. mooie gesprekken als je een ander eens vraagt: waar word jij blij van?)

Maar ook door aanraking, bewust contact. Ik heb pas kennisgemaakt met een prachtige ‘massage’ methode, waarbij je als therapeut zorgt dat jij lekker stroomt, en daarna pas begint met aanraken. Op die manier geef je je eigen stromen door. Degene op de massage tafel voelt dat vaak ook. Het contact wat je hebt, nodigt uit tot bewust aanwezig zijn, ontspanning, en lekker laten stromen wat er stromen wil. Er hoeft helemaal niets en je komt als vanzelf terug bij de vrijheid in je lijf, vrijheid in je hoofd. En bij het vuurtje wat jou kracht geeft.

Misschien slokt het leven je op, heb je veel drukte, zorg, of stress. In de periode waarin ik een baan had die zo niet bij mij paste, raakt ik steeds verder van mijn vuurtje. Ik voelde me moe, leeg en alsof ik me door de dagen heen sleepte. Dan lijkt het nadenken over je eigen vuurtje een luxe; ‘daar heb ik nu geen tijd voor hoor! Dat komt wel als ik vrij ben, op vakantie ga of met pensioen ben.’ Ik ken die stem heel goed. Het uitstellen, omdat je nou eenmaal eerst moet ploeteren. Terwijl het omgekeerde waar is: als je contact houdt met jouw vuurtje, gaat de rest zoveel makkelijker en dat wat er niet mee klopt, kun je dan alsnog veranderen. Toen ik in therapie leerde naar mijn lijf te luisteren, wist ik ineens weer: oja, ik word zo blij van dansen! Van buiten zijn, van aanraking… Ik zag hoe de baan mij niet paste, solliciteerde en kreeg zelfs de keuze uit 2 banen. Eèn vergelijkbare als de vorige en een andere baan waarin ik meer kon met mijn passie: mensen elkaar laten ontmoeten door interculturele projecten. Je raadt al welke baan het werd! Het leven kwam toen in een stroomversnelling. Ik ging weer groepen trainen, ik schoolde me bij in de lichaamsgerichte therapie, startte mijn eigen praktijk op en toen ik na 3 jaar geen vast contract kon krijgen, ging ik volledig in mijn eigen praktijk werken.

Dus: Nee, het luisteren naar jouw hart is geen luxe voor later, maar een zeer waardevolle uitnodiging voor nu, voor dit moment. Als jij dit leest: wat maakt jou blij? Waar word je warm van? Voel dat maar eens in je lijf… En wanneer ga je dit ook werkelijk doen? Begin maar klein met die wandeling of lekker vrijen met je lief, je hond knuffelen, de tuin opknappen of samen met je dochter je lievelingsfilm kijken. Dat warme hart heeft zoveel leuke ideeën en onverwachts creatieve oplossingen voor dagelijkse dingen.

Ik wens je een sprankelende start van de lente!