Daar zit ik dan… midden in een riviertje, in een kloof in Spanje: Rio Borosa. Hele Spaanse families trekken voorbij, het is bloedheet onderweg en stoffig.

Na een langere periode met nieuwe stappen in mijn leven en veel vermoeidheidsklachten ben ik op deze plek aangekomen. Steeds weer hielp de stilte van de natuur mij de stilte in mij zelf te vinden. De stilte om me heen en de stilte in mijn dagelijks leven. Oja, ik hoef niet zulke grote stappen… Oja, ik mag rustig aan doen, oja… ik mag het even niet weten.

En nu zit ik dus midden in het riviertje, met koel, zelfs koud water, zo uit de bergen… Het is niet de stilte van de natuur dit keer. Het is eerlijk gezegd een oorverdovend geklater, gebruis, geduw, getrek… Het water is om me heen en speelt met me. Op de bodem mooie ronde, wiebelige stenen… Ik wankel wat heen en weer en laat me langzaam zakken. Wat een beleving: de koelte van het water, maar ook de lichtheid en tegelijkertijd de kracht… Ik voel me gedragen. Door het zachte krachtige water, door de stenen op de bodem, door de wanden van de kloof, de bomen en struiken die de kloof begroeien dwars door alle Spaanse droogte en hitte heen.

Ik wiebel weer even naar de kant, met een grijns op mijn gezicht. Dit is leuk! We zitten een paar uur op dit plekje aan de rivier. En steeds weer voel ik me aangetrokken om het water in te gaan. En ik merk dat ik losser word, steeds wat steviger en krachtiger durf te stappen, meer zelfvertrouwen in mijn bewegingen, maar vooral meer losheid.

Ik verbaas me over mezelf. Maar nog meer over wat er gebeurt: het geluid, de beweging, de temperatuur, de plek… het lijkt alsof het ook mijn beweging, mijn eigen stroom aanwakkert, mijn losheid, mijn lichtheid, mijn speelsheid.

Telkens als ik me overgeef aan het water, aan de beweging om me heen, het geborrel, gebruis, geduw, getrek komt er meer energie in mij vrij… of beter nog: voel ik mijn energie beter stromen.

Bijzonder he, hoe een gewone ervaring ineens zo’n impact kan hebben. Ik bleef het lang voelen. De lange hete weg terug liep ik met lichte tred (tjee, wat zitten mijn sandalen eigenlijk lekker. Wauw, wat ruikt het hier heerlijk. Oj, wat ziet dit er prachtig uit…) Ook in het huisje tegen de berg smaakt het eten me beter, vooral intenser. ’s Nachts lig ik klaar wakker onder mijn muskietennet. Ik hoor de krekels, zie de sterren, voel de warmte op mijn huid. Ik ben zo wakker en bruisend. Alsof ik compleet ben, op mezelf sta, zonder dat het om mij als individu gaat. Ik voel me juist ook zo verbonden met de wereld, de mensen om me heen.

Zo beleef je nog eens wat. Je zou het spiritueel kunnen noemen. Maar het voelde vooral ook aards en lijfelijk, levend. En weer voel ik me bevestigd in dat we onze rust, balans, stilte, beweging en inspiratie kunnen vinden als we terug gaan naar ons zelf. En de natuur is daar een wonderbaarlijke grote, eenvoudige, veelzijdige bron in.

Ik wens je stilte en beweging deze zomer!