Stil trippel ik de overvolle ruimte in. Een grote kring mensen (in makkelijk zittende kleding, dat stond immers in de omschrijving) en we worden gevraagd even onze naam te noemen en 1 woord te zeggen hoe we erbij staan. Ontspannen, tintelend, moe, relaxt… vele woorden komen voorbij. Ik voel me nieuwsgierig. Een avondje dansen met blinddoeken, om te ervaren hoe het is om te leiden, te volgen.

Het gaat over het mannelijke deel dat leidt, stuurt, beschermt in ons, en het vrouwelijke deel dat volgt, ontvangt, geeft. En dat in de dans onderzoeken: het leek mij wel wat! Dansen is sowieso mijn ding: muziek die me raakt kan mijn lijf van top tot teen laten trillen, stampen, draaien, bewegen. Jarenlang heb ik Salsa gedanst: heerlijk vond ik dat: de vrolijke muziek, de blijdschap tijdens het dansen. Maar nu ik terug kijk vond ik vooral de nabijheid van een ander lijf, het spelen in beweging het meest boeiend. Van Salsa werd het later blote voeten dansfeesten: wat een verademing! Ineens ging het niet meer zo om mooi zijn, gekeurd worden, technische draaien onder de knie krijgen (of zoals ik: elke keer letterlijk uit de bocht vliegen) Maar het ging om mijn lijf, het ritme in mij, dansen tot ik niet meer kon… Even uitrusten en hop weer verder! Daarna Contact improvisatie: Weer spelen met mijn lijf, het andere lijf, je gewicht, de zwaartekracht en dat alles op muziek. En het hoeft nog steeds niet mooi te zijn, maar ontdekken en spelen is de basis.

En nu sta ik hier: Tantric Moments Dance. Ondertussen weet ik dat ik net als vele anderen (of misschien wel iedereen?) eigenlijk zoek naar nabijheid, contact, aanraking, gezien worden in wie ik werkelijk ben. Mijn hart open stellen en mijn passie laten stromen. En ja, er schijnen veel vooroordelen te zijn over Tantra, maar dit is een mooie speeltuin om mezelf in verbinding met de ander te ontdekken zonder dat het verwachtingen creëert. Geen seks dus, dat is niet waar het op deze avonden over gaat. Wel over mijn levensenergie: deze te voelen stromen, duikelen, stilvallen en zachtjes weer op gang komen, tot woeste golven die lekker overspoelen.

En wat is het fijn: mijn lijf dat langzaam opwarmt, vrijer wordt in bewegen, in aanraken, samen swingen, leiden en ook volgen. Ik voel me vrouwelijk, sterk, mooi, gezien en vooral erkend. Ik erken mijn lijf, vier mijn lijf, leef mijn lijf volop. En voel me erkend door die andere lijven die ook gezien willen worden, gevoeld worden, zichzelf willen zijn, uitdrukken, ervaren.

Wat mooi, wat lekker, wat heerlijk om zo met respect en vrijheid op onderzoek uit te gaan met mezelf en met elkaar.

Ik merk ook hoe het mij helpt in mijn werk om nog meer de vrijheid in het lijf van de ander te vinden in geraakt zijn, bewegen, ervaren wat er is. Er is veel gaande over Tantra en massage en grensoverschrijding. Het maakt dat we soms kunnen schrikken en weer terug trekken in minder of zelfs geen contact maken met het lijf van de ander.

Toch is het volgens mij niet de oplossing. Ik heb de afgelopen jaren juist gemerkt hoe belangrijk het is om te erkennen dat wat je in je lijf tegenkomt. En dat te beheren. In de massage is dat voor mij als therapeut: ik voel mijn lijf, ik voel het lijf op de massagetafel, ik voel de angst die daar wat starheid in het lijf geeft. En ik ben alleen maar bevestigend: Hallo lijf, hier ben je! Ik voel je wel. Ja, het is spannend, en ja het leven is pittig. Wees maar hier op tafel, in mijn handen. Alles is oké… Hoe voelt het als dit been zachtjes schud, of als mijn hand op je rug ligt? Hoe voelt het als alles er mag zijn en je niets hoeft? Ik kan je vertellen: het is een enorme verademing. Dus ook als een cliënt of ik opwinding, verdriet, pijn, aantrekkingskracht of boosheid tegenkomt, mag dat er allemaal zijn. Het is oké, we zijn mens. En dit is er allemaal. Ook de opwinding of aantrekkingskracht. Het is juist veilig dat dit er mag zijn en we daar in de sessie en ook in de therapeutische relatie geen actie in ondernemen. Zoals de ideale ouder: je mag genieten van je lijf, je ouder erkent je daarin, maar zal jou hierin nooit benaderen om in eigen behoefte te voorzien. Dus ik zorg als therapeut voor mezelf zonder dat jij daar iets mee hoeft. En ik zorg voor de veiligheid in de sessie en bewaak de grenzen en afspraken, zonder dat jij dat wat er is in jou hoeft te verbergen.

En zo is het in de dans: ik mag ontdekken, net als de ander ontdekt, wij zijn dichtbij, bewegen het zelfde ritme en ik zorg voor mezelf en net zoals de ander voor zichzelf zorgt met respect voor onszelf, de grenzen en elkaar. Wat beweegt dat vrij, wat voel ik me verbonden, zonder dat ik iets moet. Alleen maar beleven, zijn met wat er is.

Mooi hè, om een lijf te hebben, om het leven te ervaren van top tot teen <3

Foto’s: Unsplash, Johnny Macclung, Olivia Bauso