Grappig hoe het leven steeds nieuwe, of juiste oude, thema’s aan me laat zien. Het zijn vaak prachtige levensthema’s maar niet zo makkelijk. But that’s life, isn’t it? Nou, daar kom ik ook steeds meer achter: leven kan wel makkelijk, soepel, smooth en vloeiend gaan, zolang ik mee beweeg. Maar als ik vast wil houden, vast ga zitten of me tegen een thema verzet…. dan merk ik het gelijk.

Nu is het thema blijkbaar zichtbaarheid: aan alle kanten krijg ik de gelegenheid om in de picture te komen. Soms kan ik gewoon kiezen, maar vaak lijkt het onontkoombaar. Zichtbaarheid vind ik niet zo makkelijk, ik ben best kritisch op mezelf. Door vragen vanuit cliënten en deelnemers uit de training om oefeningen voor te doen in filmpjes kom ik bij nieuw materiaal. Door nieuwe flyers en visitekaartjes ga ik ineens weer met mijn meisjesnaam naar buiten. Door de voorbereidingen voor mijn crowdfunding in een filmpje waarin ik vertel over mijn tiny project ga ik behoorlijk bloot, figuurlijk dan 🙂

Maar als ik dan zo zit voor die camera kom ik mezelf wel tegen. Wat wil ik laten zien aan de ander, aan deze wereld? Vaak betrap ik mezelf op: hoe wil ik dat de ander mij ziet? Hoe wil ik mezelf zien? Welk imago streef ik na? Als ik daarmee bezig ben is het materiaal waardeloos. Ik schiet in de kramp want ik wil zo graag iets laten zien, een bepaalde rol van mezelf.

Gelukkig heb ik veel aan mijn lijf. Zodra ik met een fysieke oefening bezig ga, of gewoon met de aandacht in mijn lijf komt de stroom weer. Oja, ik hoef mezelf niet neer te zetten, ik hoef mezelf niet te bewijzen.

Probeer maar eens: gewoon je lijf voelen zitten op de stoel, je voeten op de grond, je billen op het kussen, je rug tegen de leuning. Je hoeft helemaal niets, alleen maar te zijn met wat er is. Je lijf, je adem, je armen die rusten in je schoot of op de leuning. Oja, hier ben ik. Hallo lijf, hallo adem, hallo hart. Hallo spanning, tinteling, stilte, drukte… wat je maar tegen komt. Hier ben ik…

Zo helpt het mij: Dit ben ik, met dit lijf, deze stem, deze droom, dit doel, deze angst, deze passie, dit dierbare liefdevolle en soms bange hart… Dit ben ik. Mezelf laten zien met dat wat er nu is, zonder censuur… Poeh! Het levert het mooiste materiaal op, maar vraagt kwetsbaarheid en zachtheid naar mezelf. De zachtheid die ik zo makkelijk kan voelen naar mijn cliënten en deelnemers. De kracht die ik zo goed kan zien in kwetsbare mensen die het lef hebben om hun hart te volgen. Te vallen en weer op te staan. Die zachtheid naar onszelf voelen, zodat we nog beter kunnen horen wat ons hart ons te vertellen heeft… prachtig is dat.

De filmpjes worden dus niet zo gelikt. Mijn dochter en haar vriendin filmen en editten; een frisse kijk levert dit op en veel lol bij het opnemen. Zij koos ervoor om juist de bloopers voor aan het filmpje te zetten. Juist mijn menszijn in beeld te brengen ipv alleen serieus de oefening… haha, vraagt alweer kwetsbaarheid van mij. En ook de gedachte wat de ander hiervan vindt, deze gedachte er laten zijn, maar ik hoef me er niet door te laten leiden.

Lekker mens durven zijn met alles erop en eraan, dat gun ik mezelf en jou ook. Vanuit kwetsbaarheid en zachtheid met een voluit stromend hart elkaar ontmoeten…

Heb een fijne dag!