Ik heb weer een deel van mijn camino gelopen. Voelde me wat verloren de laatste tijd, snel overprikkeld, niet zo lekker in mijn vel, kort lontje. Zelfs zo sterk dat ik erover dacht misschien niet te gaan lopen… omdat alles teveel leek. Maar ik ging wel 🙂
 
En dat was goed. Gaandeweg zakte ik in mijn lijf, voelde ik de grond onder mijn voeten en mijn lieve zachte hart. Wat zo klopt! Het drong weer tot me door hoe goed het me doet om alleen te zijn, buiten en in beweging. Hoe goed het me doet om naar binnen te gaan en alles te vereenvoudigen. Ik hoef niet meer dan de volgende stap. Ik mag rusten wanneer ik wil, stilstaan, kijken, ruiken, horen, proeven.
 
Heerlijk de rust en de ruimte en mijn lijf… ze kwam weer volop tot leven door de beweging, de warmte, het zweten, de aandacht.
 
En ja, mijn lieve zachte grote hart… ik voelde weer zo, en nog steeds, hoe belangrijk het is om de dingen die ik doe met mijn hart te doen. Om mijn hart te laten spreken, om te staan voor wat mijn hart me ingeeft.
 
En dat betekent niet dat ik mijn hart hoef weg te geven! Het betekent dat ik bij mijn hart mag blijven. Of haar telkens weer opnieuw zoeken. Want contact met mijn hart maakt dat alles lekker stroomt: het contact met mezelf en met de mensen om me heen. Dichtbij of verderweg.
 
Eigenlijk is dat ook waar mijn werk en mijn leven over gaat. Dat prachtige hart van ons: hoe is het daar mee? In de komende tijd zal ik posts en foto’s delen over liefde en mijn hart…
 
Ik wens jou liefs, herkenning en inspiratie voor het jouwe wat klopt!