Omdat de budget supermarkt in mijn wijk in verbouwing is, ging ik naar een andere wijk voor de boodschappen.  En het maakte dat ik weer met nieuwe ogen keek. Nieuwe artikelen, nieuwe cassières, nieuwe mensen. En ik zag de mensen in de winkel in hun eigen wereldje zoeken en karretjes vullen. En ik in mijn tiny wereld. Maar door de nieuwe omgeving keek ik meer, zag ik meer. Ik heb een hekel aan boodschappen doen, maar kon nu dus even niet op de automatische piloot. Dat opende mijn ogen.

Ik merkte dat ik mensen echt zag. Ik zag een meneer met warrig haar, de etiketten zorgvuldig lezen. 3 vrouwen met een klein meisje, met een daarvan pratend door de telefoon, dingen aan het regelen. Ik zag een cassière die, zo het leek, op de automatische piloot haar werk deed, geen oogcontact maakte. En ik zag een cassière die het wel deed. Ze zag me, glimlachte, en we schoten in de lach toen we beiden tegelijk de wc papier aan de kant wilden schuiven. Ik voelde me gezien, en zij hopelijk ook.

Ik werd er blij van, kreeg een warm gevoel in mijn buik, mijn hart voelde ik duidelijk aanwezig. Ik bleef glimlachen daarna. Wat werkt dat mooi hè, met aandacht voor elkaar. Zo’n prachtige impact heeft het op jezelf en de ander.

In mijn werk vraag ik vaak: en hoe is het om hier mee te zijn? De aandacht in je lijf en bij deze bepaalde emotie te hebben… Je hoeft er niets mee, maar het mag er zijn. Je kunt zelfs dat wat je voelt aanspreken: ‘ik zie je wel, ik voel je wel… (en ik vind het best lastig dat je er bent, of vind het spannend, of ben bang)’.

Aandacht is zo broodnodig in deze wereld, of beter nog: aandacht is de adem voor onze ziel. En wat ik merk bij cliënten en bij mezelf, mijn gezin, mijn dierbaren: als je aandacht hebt voor wat er is in jou, als het er mag zijn, is er automatisch ook meer openheid en aandacht voor de ander.

Belangrijk is dat we aandacht niet verwarren met ‘zorgen voor’. Als je vaak klaar staat voor anderen, alle verhalen aanhoort, en veel van jezelf weggeeft is het soms lastig om met aandacht te zijn bij wat er is. Je aandacht is dan bijvoorbeeld volledig bij de ander. En de verbinding met jezelf blijft wat zoeken. Dit is zorg die uitput. En dat merk je vanzelf. Kijk maar eens of je in het zorgen voor,de ander in de ogen kijkt, of je stil kunt staan bij wat je ziet. Of je je eigen hart voelt kloppen, je billen op de stoel voelt terwijl je het verhaal aan hoort.Als dat lastig is, ga dan eerst weer even met volle aandacht naar jezelf terug. Hoe zit je, wat voel je, wat is er nu op dit moment? (even naar buiten helpt ook, je zintuigen laten prikkelen: Oja, hier ben ik… dit is mijn lijf)

Deze aandacht die adem voor je ziel is, vermoeit niet. Het ontstaat vanuit verbinding. Je ziet de ander, zonder dat je haar leed hoeft over te nemen. Je hoort hem, zonder dat je hoeft op te lossen. Je voelt het kindje dat bij je huilt, zonder dat jij de wereld minder wreed kunt maken. Alles wat je ermee zegt: ik zie je, ik voel je, ik hoor je. En ik zie, voel en hoor mezelf. Jij mag er zijn, en ik ben er ook. Samen mens zijn… Prachtig he? En wat ontzettend belangrijk, want in het snelle tempo waarin we leven is het lastig om echt de aandacht voor jezelf en de ander te voelen. Lastig om te voelen dat je er mag zijn. De cassière hielp me weer even meer te zijn. Door contact te maken.

In de massages die ik geef draait het hier om: aandacht voor het lijf, voor alles wat daarin gebeurt. Zonder dat ik hard hoef te werken. Ik beweeg mee vanuit mijn eigen lijf, mijn eigen ritme met het ritme van jouw lijf, jouw emoties. Zonder dat ik er iets aan hoef te veranderen. Ik erken wat er is. Wat doet dat goed! Ik zie mensen er van aankomen in hun lijf, zich completer voelen. Ze kijken daarna anders uit hun ogen, de stem zakt wat, en er zijn eigenlijk niet zoveel woorden meer nodig in de afloop van de sessie.

Ik wens ons allemaal rust en tijd om weer met aandacht naar de dingen, de mensen, de natuur te kijken, te luisteren en te voelen.