Hoe werkt dat toch met de liefde? Het is een ingewikkeld ding en tegelijkertijd zo eenvoudig. Want liefde is er gewoon, we zijn het. Ik ben liefde, jij bent liefde.
 
Maar oj, wat kan er veel angst bij komen kijken… Want wat als ik van jou hou en jij niet, of minder van mij? Of als ik mijn liefde wil laten zien en jij wijst me af? Of jij laat jouw liefde zien en ik schrik me rot? Of we willen wel, maar durven niet? Of ik probeer volgens een standaard plaatje, maar dat klopt helemaal niet bij wat ik voel en ervaar? En wat als jij meer van die ander houdt, of ik ook van nog veel meer mensen…. Dan voelt het zo veilig om het gevoel in te houden, de liefde in een doosje te doen en af en toe even naar te kijken.
 
Liefde is wild, liefde is stil, liefde is heerlijk kabbelend en woest kolkend, liefde is overal en liefde is leven. En je merkt het aan je lijf: als je liefde (=leven) inhoudt voel je je minder. Je voelt letterlijk je lijf minder. Want het gaat natuurlijk niet over wat de ander voelt bij jouw liefde. Het gaat om die stromende liefde in jou, in mij. En hoe de ander erop reageert zegt vooral iets over hem of haar. Maar doet niets af aan die stromende liefde in jou.
Ik kom er ook steeds meer achter dat liefde niet meetbaar is. Ik kan niet zeggen: zoveel hou ik van jou, zoveel hou ik van haar, zoveel hou ik van hem. Liefde is mijn stroom, de levensstroom die niet te vatten is en zeker niet in maten te pakken. De angst die bij liefde komt kijken heeft natuurlijk alles te maken met eigen pijn, en eigen overtuigingen. Als je meer van haar houdt, raak ik je kwijt. Of blijkbaar is mijn liefde voor jou niet groot genoeg, als ik ook nog ruimte heb voor de rest van de wereld?
Al die overtuigingen:
  • ik raak je kwijt als ik mezelf laat zien
  • ik ben het niet waard
  • ik mag geen liefde ontvangen
  • het is er niet voor mij
 Al die overtuigingen veroorzaken angst als het gaat om onze liefde vrij te laten stromen. Want als je zo lekker open staat, ben je goed te raken. Kan het flink pijn doen. Maar dat verandert in wezen niets aan de liefde. De pijn zegt iets over de overtuigingen en de angst. Maar de liefde is er gewoon. 
Natuurlijk is het fijn om je liefde gespiegeld te zien in de ander. Dan stroomt het wellicht nog vrijer, wilder of intenser. Maar die stroom die er van nature is in jou, is niet afhankelijk van de reactie van de ander. Dat we het aan een bepaald persoon koppelen, daarop projecteren geeft liefde focus en kan heel veel fijns opleveren. Maar als je stroom dan ineens afhangt van die ander en zonder hem of haar niet meer kan stromen… dan wordt het weer pijnlijk. 
En als je besluit om elkaar los te laten, mag je elkaar dan nog steeds lief hebben? Loslaten doet pijn, maar wat ik merkte is dat het vooral pijn doet als ik dan van mezelf de liefde moet inhouden. Het voelt als verkrampen, kleiner worden, stijfheid in mijn lijf. Nieuwsgierig en een beetje bibberig ben ik gaan onderzoeken hoe het is om voluit liefde te voelen, ook al laat ik los… Het is verwarrend, voor mezelf, de ander en de omgeving. Maar die verwarring komt weer uit overtuigingen voort, over hoe het hoort als je uit elkaar gaat.
Maar wat ik ook voel, en dat is een heel blij gevoel, dat mijn lijf zich weer strekt, dat ik weer meer kan voelen (en ja, ook de pijn, maar deze voelt ook als levensstroom, zolang ik niet in angst schiet en verkramp), dat ik weer volop kan zien, horen, ruiken, dat ik kan lachen, dansen, genieten van de mooie momenten die er zijn. Samen met mijn gezin, met mijn beste maatje, met dierbaren, met mijn vriendinnen, alleen met de natuur…. O ja, zo voelt het om te leven!
Want liefde kan op zoveel manieren geuit worden. Ook als je besluit uit elkaar te gaan. Of als je geen contact meer hebt met een zo dierbaar iemand. Dat maakt de liefde niet minder. Alleen de uitingsvorm wellicht soms anders. Maar wat is er nog steeds veel mogelijk in hoe je liefdevol in het leven kunt staan…
Het laatste jaar heb ik veel gelezen over liefde en relaties. Steeds weer vind ik terug in de boeken en bij mezelf dat de levensstroom in mij, in jou los staat van de ander en tegelijkertijd met iedereen verbonden is. Dat betekent dat je de ander niet nodig hebt als object voor de liefde, maar dat je liefde gewoon mag stromen. Je mag van jezelf houden, je mag van de levensstroom in jou houden, van het leven, de mensen om je heen, de natuur, de dieren, de dingen die je doet. Het maakt je levendig, het geeft je het gevoel van vrijheid. En heerlijk natuurlijk als je dat samen met iemand anders of vele anderen kunt vieren!
Paulo Coelho schreef zo mooi in Elf minuten: Mijn hele leven heb ik de liefde begrepen als een vorm van slavernij waar de slaaf mee instemt. Een verkeerde opvatting: waar liefde is kan alleen maar vrijheid zijn. Wie zich helemaal overgeeft, wie zich vrij voelt, heeft het diepste lief. 
Hoe stroomt jouw liefde? Hoe voelt dat? Hoe ziet het eruit? Als je je zintuigen volgt kun je het makkelijker voelen. Soms voelt het als een warme tinteling in je lijf, soms als een golf, of als stilte of vrede, of een woeste storm. Kun jij ook je levensstroom, je liefde voelen in de kleine dingen? 
Bij mij voel ik het in mijn lijf, mijn bewegingen. Als ik loop, als ik dans, als ik me laat meeslepen door de muziek… Als ik mijn zintuigen open zet en wat ik waarneem laat binnenkomen. Waaaaahhh, leven is fijn, liefde is warm en levendig en stroomt in alles wat ik waarneem.
 
Laten we het vieren, de liefde, het leven. En gewoon lekker laten stromen, omdat wij het zijn. Ik ben liefde, jij bent liefde. En stromen mag!