Gisteren kreeg ik 2 prachtige dingen met de post, tastbaar in mijn hand. Een prachtige zelfgemaakte uitnodiging: een welkomstfeestje voor een een baby die bijna wordt geboren. Vol verwachting op dit nieuwe leven. Mooi om dit zo te vieren! Ook kreeg ik een prachtige rouwkaart in mijn hand, van de lieve moeder van mijn dierbare vriendinnen die van de week is overleden. Vol dankbaarheid over het rijke leven dat ze met haar hebben gedeeld. Zelf was ik gisteren bij mijn ouders geweest, waar ik samen met ze at, naast het bed van papa. Spinazie voor de kracht: we maakten er grapjes over omdat papa’s kracht steeds meer afneemt. Soms spreken we over angst, over dankbaarheid en zelfs over de begrafenis.

zonwolk tiny

Het is een intensieve periode en elke keer weer kom ik het woord Vertrouwen tegen. Vertrouwen op het leven, zoals het zich ontvouwt. Ook al ben ik het er soms he-le-maal-niet-mee-eens! Vertrouwen op dat we het gaan redden, ieder op zijn/haar eigen manier. Vertrouwen op dat we alles wat we nodig hebben om dit leven te leven binnen ons bereik is. Dat de liefde er hoe dan ook is. Of je nu geboren wordt, of sterft. Een prachtig boek wat ik hierover las is van Linda Rood: “Ja, je innerlijke kompas voor vrede en vrijheid”. Dat je juist niet hoeft te vechten om iets te bereiken, maar ontspannen omdat het er al is, en we al zijn zoals we bedoeld zijn.

Maar wat is het soms moeilijk: als je zo je angst tegen komt: hoe moet dat nu? Wat als… en stel dat ik het niet kan? Vertrouwen dus. Heel belangrijk en soms ver te zoeken. En toch wordt het leven er dragelijker van. En het is niet ineens zo ingewikkeld om bij vertrouwen te komen. Je hoeft er alleen maar voor terug te keren naar dit moment. Als ik soms bang ben voor wat komen gaat en even zucht en check hoe het nu met mij is, zakt de angst alweer weg. De wetenschap dat ik alleen maar hoef te doen wat ik op dit moment doe is genoeg. Oja, stap voor stap. En dat lukt best!

Vertrouwen is een belangrijke eigenschap: het gaat over loslaten, meebewegen, open staan, kwetsbaar durven zijn, durven vallen en weten dat je ook weer op kunt staan. Of juist soms misschien wel even blijft liggen, dat mag ook. De hoeveelheid vertrouwen die je hebt in het leven en de mensen heeft veel te maken met wat je aan ervaringen hebt op dat gebied. Niet altijd zijn situaties en reacties afgestemd op wat jij aan kunt in het leven. Te wilde spelletjes, een ouder die vaker afwezig is dan jij verlangt als baby, meer geluid dan je aankunt. Veel kleine en grote gebeurtenissen hebben invloed op de manier waarop wij durven vertrouwen. Dat is een gegeven. Wat wel fijn is, is dat we zelf elk moment weer kunnen kiezen om terug te gaan naar vertrouwen. Ook als je uit je patroon kent dat je beter alert kunt blijven. Vertrouwen kun je eigenlijk weer leren, of beter nog: je kunt het hervinden. Dat vraagt tijd, geduld, rust en stilte.

In de sessies werk ik hier ook mee. Vertrouwen op wat er is en daar (even) mee durven zijn. Checken hoe het in je lijf is, je adem volgen, Niets hoeven, alleen maar stilstaan. Dit brengt een schat aan informatie en ja, ook je hoofd en heeft er altijd van alles over te vertellen. Het is prachtig om te zien hoe we als mens steeds meer durven te vertrouwen op de kennis, de wetenschap die er al in je lijf, je hart, je ziel zit. Ook als het hoofd er geen grip op heeft, of juist hard wil gaan werken. Als je vertrouwt kan je liefde makkelijker stromen.

Dus ja, ik mag vertrouwen. En ja, het is lastig en JA, het is zo de moeite waard!