Wat een storm, wraaagh! Loeiende wind, schuddende tiny, modder overal en geknoei met jassen drogen, natte schoenen. Maar ook… uitzicht op wuivend riet, meeuwen die in grote zwermen laag over het weiland vliegen tegen de wind in. Warme kachel, kaarsje aan binnen. Het is het ruigste seizoen. Hier in de tiny merk ik dat volop. 

Maar niet alleen de stormen, het voelt uberhaupt alsof we in een ruige periode leven. Veel lawaai, protest, ziekte. Eenzaamheid ook (prachtig hoe Maan dat verwoordt in haar lied: ze lacht, maar ze huilt…) En stampvol prikkels. Zoveel keuze, zoveel afleiding, zoveel snelheid, zoveel binnen bereik. Ik word er moe van. En jij? Wat doen al die prikkels met jou?

Toen ik een paar dagen alleen was wilde ik ook weer eens voelen hoe het is zonder wifi, zonder afleiding op dat vlak. OJ! Het duurde een halve dag voor ik de greep naar mijn telefoon om iets te checken of te zoeken of gewoon te kijken of ik mail/app/likes/loves etc had, weer los had gelaten. En het werd steeds stiller in mij. Die stilte die is me zo dierbaar. Want dan voel ik weer: Oh ja, hier ben ik! En ik hoef niets anders dan hier te zijn. Ik hoef dit niet vast te leggen, te delen; ik mag gewoon zijn. Mijn lijf weet zo goed wat ze nodig heeft, mijn hart weet zo goed wat klopt. Maar in het tempo en de prikkels van alle dag is hun fluisterende liefdevolle stem vaak zo slecht hoorbaar.

Nou, die wifi vrije dag smaakte naar meer! Wat als ik het elke zaterdag doe? En toen ik het weer een zaterdag zonder deed, merkte ik ook op zondag toen ik de wifi weer aan deed, hoezeer het de aandacht bij mezelf weghaalt. Al die berichten, vragen, afspraken die nog in de lucht hangen… Ik werd er meer gespannen en gestrest van. Gelijk voelde ik hoeveel ik dan weer moet (van mezelf). Hoe ik door de stroom van berichten en info me geleefd voel. Dat vraagt dus om meer dan een vrije zaterdag in de week. Ik deelde wifi momenten in op mijn dag. Best wat zoeken, maar doet me goed. Ik doe bewust de wifi aan als ik klaar ben voor de berichten en ook bewust weer uit.

Wat een rust, wat een ruimte… gewoon in mij, in mijn lijf, in mijn hoofd, in mijn hart doordat ik niet zo word afgeleid. Mooi wat er dan komt aan inspiratie en ingevingen hoe ik dingen heb te doen, dat waar ik al een tijdje over loop te piekeren. In de stilte en ruimte weet en voel ik het weer. Het antwoord is er immers al. Ik hoef alleen maar stil te zijn en te luisteren.

Hoe is dat voor jou? Hoe veel stilte ervaar jij in je leven? Hoe is de stem van jouw lijf, van jouw hart hoorbaar in het tumult van alle dag? Wat is er aan geluid en afleiding op jouw plek? Dat is niet alleen geluid van andere mensen, maar ook de radio/tv/pc die steeds aanstaat, het internet wat jou roept, of waardoor je je laat afleiden van de stilte in jou.

Het is zeker de moeite waard om eens te experimenteren met stilte. Letterlijk stil vallen. En prikkels drastisch verminderen. Best spannend ook als je het niet zo goed kent. Soms is het in een groep en begeleid makkelijker. Of juist lekker alleen. Je weet zelf wel wat voor jou nu passend is.

Ik wens je mooie ontdekkingen!