Mijn huisje krijgt een veranda. De bouw is bijna af. En ik verbaas me hoezeer de veranda mijn gevoel van geborgenheid nog weer een extra setje geeft. Mijn tiny past mij als mijn lievelingsvestje. Maar de veranda geeft nog iets meer. De grote ramen met uitzicht op de weilanden, koeien en eenzame boom in het landschap vangen veel wind en regen en zon ook en warmte. De veranda is naast extra leefruimte een heerlijk buffertje.

Het maakt me bewust van geborgenheid. Wanneer voel ik me geborgen? Wat helpt mij? Wanneer niet? Het volgen van je hart is lang niet altijd een gebaande weg. Ongebruikelijke keuzes, loslaten wat je uitput, meer tijd maken voor dat wat je voedt… Het voelt goed en fijn en vaak ook kwetsbaar. Regelmatig zijn er stemmetjes die wat sturen richting de oude overtuigingen. ‘Er moet toch geld in het laadje? Dus kun je niet zomaar werk wat je uitput loslaten. Je kunt niet steeds bio boodschappen doen als je een minimaal inkomen hebt, dat is nou 1x zo. Of als iets je uitput moet je er anders mee omgaan, ipv opgeven, stoppen, een grens stellen.’ Het geeft een gevoel van onveiligheid.

Ik kwam erachter hoezeer ontkennen van signalen, van dat wat er is in mij, me ontzettend kan uitputten. En me die onveiligheid laten voelen.Totdat er niets meer te ontkennen valt. Het leven èn mijn lijf geven steeds duidelijker aan wat er is en wat geleefd wil worden. Ook al lijkt het niet logisch of mogelijk. Als ik niet vertrouw op de wijsheid van mijn lijf, de signalen die vragen om aandacht, dan heb ik veiligheid te zoeken buiten mezelf. En die is nog spannender, want daar heb ik veel minder invloed op.

Mijn lijf, mijn ziel en mijn hart hebben veel stilte en ruimte nodig. Om elke keer weer te herstellen van de vele grote en kleine indrukken van de dagelijkse dag. Niets mis mee! Tenzij ik vind dat het niet hoeft, dat ik door moet kunnen gaan. Steeds meer stilte en ruimte voor mezelf inbouwen in mijn ritme helpt me de signalen beter te horen, voelen, zien. En het geeft voetje voor voetje meer vertrouwen in mijn lijf: dat als ik luister en voel ik precies weet wat er nodig is. Wat klopt op dit moment.

In de sessies blijft het ook zo verwonderlijk om te zien wat stilte en ervaren wat er is, al geeft aan ontspanning en herstellen van het lijf. Aandacht en zijn met wat er is, zonder het te hoeven veranderen. Signalen laten spreken: buikpijn ik voel je, hart ik hoor je zachte schreeuwen, voeten ik zie je voorzichtigheid om plek te nemen op deze aarde.

Stilte geeft ook het gevoel van geborgenheid. Even niets hoeven. Dit lijf ruimte geven om te kraken, steunen, buigen, op adem komen, stil vallen… Dan volgt vanzelf in beweging komen, dansen, liefhebben. Of gewoon een klein nieuw stapje… In de wetenschap dat ik geborgen ben in de veilige bedding van mijn voeten op deze aarde.