Dat hart van jou: hoor je het? Voel je het kloppen in je lijf, ervaar je wat jouw hart verlangt? Dit prachtige, wilde, soms stille hart van mij: ik kan er niet meer omheen. Hartstocht, de reis van mijn hart: Ik heb het gevoel dat ik jarenlang af en toe een beetje luisterde, heel eventjes, of af en toe mijn hart sneller voelde kloppen, maar verder heel rustig braaf op de achtergrond was. In de afgelopen jaren is dat behoorlijk veranderd. Hoe meer aandacht mijn hart krijgt, hoe meer het laat zien, des te minder ik het kan negeren. En als ik er wel aan voorbij ga, dan voel ik het ook duidelijker aan mijn lijf. Meer pijn, minder soepelheid, harder word ik ervan, niet lekker in mijn vel.

In de vakantie deed ik een expiriment. Elke dag contact maken met mijn hart en vragen: wat heb ik nodig vandaag? Ik ben best moe als ik de vakantie inrol, het lijkt me fijn om de rust en vrijheid volop te benutten.

De eerste dag op de camping, lig ik nog in de slaapzak: Hallo lief prachtig hart van mij, forgotten heart, wat heb je vandaag nodig? Ik moet er wel wat om giechelen, omdat het ook zo therapeutisch lijkt, maar toch! Gelijk komt in me op als een zachte fluistering: de lat mag omlaag. Leg maar gewoon in het gras…. De lat in het gras; poeh, dat geeft een vrij en speels gevoel! Mooie input, dankjewel hart! Maar tjonge, wat is dat lastig. Wat er vooral gebeurt is dat ik me heel bewust wordt van hoe hoog ik mijn lat leg. Ik wil leuk zijn, ik wil het leuk hebben, ik wil leuk doen, ik wil landen, ik wil alles en ik wil niks. En dan ook nog de lat in het gras??? Het lukt bij momenten en ik voel me dan vrij en helemaal oké met wat er is. Terwijl de lat een uurtje later ook weer gewoon op zijn oude vertrouwde plek zit. Niets hoeven lijkt zo best een klus. En tegelijkertijd alleen maar loslaten is. De lat los in het gras en ik los ernaast 🙂

De volgende dagen komen er allerlei verschillende dingen die mijn hart me toefluistert: Zoek de lichtheid, durven spelen, lekker ontdekken. En vooral: wees maar stil, gebruik minder woorden. Deze fluistering kwam een aantal dagen terug. En gedurende die dagen viel me op hoeveel ik in woorden wil benoemen. Hoeveel ik wil vangen in taal. En hoezeer dit ook snel weer verhalen worden. Verhalen over, iets mooi weer willen geven. Is allemaal niets mis mee natuurlijk, maar het haalde me weg bij dit moment, het zijn… Mijn analytische brein vond het verdraaid lastig om niet steeds weer te benoemen. En toch gaf het ook rust en ook vrijheid: ik hoef niet alles te pakken in taal.

Mooi experiment was het, ik werd er blij en geïnspireerd van. In de sessies en trainingen neem ik het mee: wat zegt jou hart? Wat gebeurt er als je helemaal stil durft te vallen?

Het luisteren naar mijn hart heeft mij via allerlei wegen het afgelopen jaar ook hier gebracht: in mijn tiny als thuisbasis, met een fijne praktijk in de stad waarin mensen komen die ook zoeken naar hun hart, hoe te leven zoals het werkelijk klopt voor hen … en naar prachtige Forgotten Hearts activiteiten voor groepen. Het voelt als steeds meer bij de kern komen, bij dit waar het werkelijk om gaat. Ballast valt weg, verhalen hoeven niet meer zo uitgebreid, oordeel zit vooral in de weg en maakt onvrij, ik kijk – ik zie – ik ervaar. En velen met mij, gelukkig maar!