Soms ben ik zo verbaasd hoe eenvoudig heling is, hoe een lijf reageert op eenvoud, hoe simpel mijn werk is. En vooral ontroerd over hoe mooi die eenvoud is, soms verdrietig over hoever we er van af zijn geraakt.

Als je in mijn praktijk komt hoef je eigenlijk niets. We zitten wat. Er is thee. Ik vraag heus wel hoe het is, wat er speelt. Maar vooral gaat het om: hoe is het nu? Hoe voelt je lijf? Hoe is je adem?

Soms is dat moeilijk, om dat lijf van ons te voelen. Soms zegt diegene die gekomen is: maar ik voel niets! Mijn hoofd is druk en de rest voel ik niet.

Dan vraag ik om eens met je voeten te wiebelen. Ze stevig in het poefje te drukken en even met de tenen spartelen. Oja, dat voel ik wel. Ze voelen koud, of warm, of verdoofd. Het maakt niet uit, want alles is oké en precies zoals het is. En dan je bekken. Hoe voelt je bekken in de stoel? Voel je je billen? Nee, wiebel dan eens op je zitbotjes…. Oja, mijn billen, mijn bekken. En hoe is je rug? Leun je bewust tegen de leuning, zo nee, probeer eens… heel langzaam naar achteren. De stoel draagt je… hoef je niets voor te doen.

Zo is het zitten op de stoel al aankomen in je lijf, aankomen in het nu. Zo eenvoudig, en tegelijkertijd lijkt het soms zo ver en onbereikbaar. Stel je voor hoe het is om met dit lijf van jou dan op een fijne massage tafel te liggen en nog steeds niets te hoeven. Zelfs niet uit de kleren, gewoon liggend op de tafel. Mijn handen dragen je lijf, bewegen het, wiegen het. Jouw lijf reageert, daar hoef je niets voor te doen. Het gebeurt gewoon. En wat mijn handen doen is eigenlijk ook nog steeds eenvoudig: als je graag op de been blijft, je pootje stijf houdt, spanning in je benen hebt, zeg ik niet: ontspan die benen eens. Nee, want je hoeft immers niets. Dus ook niet (hard) te werken aan ontspanning. Mijn handen zeggen jouw benen hoe sterk ze zijn. En ‘wat kun jij hard werken. Ik voel je wel, ik zie je wel. Voel maar hoe ik je draag, voel maar hoe je daar niets voor hoeft te doen, het gebeurt aan jou.’ En je rug die zoveel draagt, zoveel zorgt voor anderen: ‘Och rug, wat ben jij groots, wat ben je sterk en wat zie ik jou, alle zorgen om de mensen om je heen zijn voelbaar. Rug, wat dapper! En rug, nu mag je rusten, lig maar even, voel je mijn hand? Mijn hand wiegt je en ja, rug… ik zie dat je meedeint, soms soepel soms stijf… het is er allemaal. Ik zie jou.

Het doet goed om zo in je lijf te komen, spanning te erkennen, je patroon en neiging te zien en te merken hoe het als vanzelf verandert door aandacht. Vertraging en stilte helpen daarbij. Vaak zijn er niet zoveel woorden nodig. Wat ik hierboven schrijf zeg ik meestal niet letterlijk, maar voel je door mijn handen, door jouw lijf.

Het is mooi om te zien hoe een lijf reageert. De blik in de ogen die verandert, het lijf, wat zwaarder, breder, soepeler en vooral vrijer wordt. Speelser soms, soms ook vermoeider of verdrietig. Ja, dat is er ook allemaal.

Ik word er blij van. Dat alle ingewikkeldheid toch ook weer zou eenvoudig kan zijn. Een lijf vol leven!

Sinds dit jaar werk ik ook in centrum de Poort in Groningen. Een heerlijk oud gebouw met glas in loodramen en de stilte van het klooster wat het ooit was. Ik voel me er thuis. Van deelnemers aan workshops hoor ik vaak dat het zo’n verademing is om even hier te zijn. Het nodigt uit om even uit de dagelijkse sleur, het rennen, het piekeren te stappen en stil te staan, hier en nu. Voor sessies kun je je aanmelden via: jezelf.nu@gmail.com