Ik heb mijn vuurplaats ingewijd. Ik had het mooi bedacht. Ik zou alleen zijn en een aantal dagboeken verbranden als ritueel van het loslaten van bepaalde periodes in mijn leven en inwijden van mijn nieuwe fase. Op een avond klopte het en zat ik dus in mijn uppie bij het vuur. Ik bedacht dat ik iets speciaals moest doen, iets moest zeggen of zingen of denken op z’n minst. Maar er gebeurde niets van dat. Nou ja, er gebeurde veel, maar dat ontstond. Helemaal niet zoals ik had bedacht, zoals het mooie plaatje in mijn hoofd. Ik merkte bijv hoe mooi de vlammen de bladzijden van het dagboek overnamen als ik het met een stok in het vuur opensloeg. Hoe de letters verdwenen, hoe het hout er omheen zo lekker knapperde. Hoe de warmte om me heen was, de kruidige geur van de houtblokken ernaast. En ineens wist ik het weer: ik hoef niet meer actief los te laten, actief te werken aan afscheid. Ik ben gewoon met het vuur; en de vreugde en ontspanning die het gaf bracht me helemaal in het hier en nu. En hier en nu was er geen afscheid, geen oude periode, geen nieuwe fase. Er was alleen ik en het vuur, de warmte, de geur, de letters die verdwenen. En tegelijkertijd voelde ik me verbonden met de dierbare mensen dichtbij en ver weg, met m’n tiny, met m’n werk, met mijn prachtige kloppende hart. Want hier en nu is verbinding, is alles samen, is simpelweg ervaren. Ik neuriede, ik wiegde, glimlachte om het prachtige plaatje waar de werkelijkheid niet op leek. En toch zat ik hier en liet ik los, of sterker nog: ik was los en zo verbonden.
Mooi om te ontdekken hoe het me lichter maakt de oude overtuigingen los te laten. Niet door actief te werken, maar door vanuit liefde te voelen: Nee, dit geloof ik niet meer. Dit mag oplossen. Door te zijn, te ervaren, werkelijk stil te staan en voelen vanuit mijn hart lost het al op. Of sterker nog: merk ik hoezeer de overtuigingen illusies zijn.


En nu zit ik met een stil lijf, want de overtuiging dat ik hard en nog wat harder moet werken was weer even wat sterker, en ik kijk uit het raam naar mijn vuurplaats, het uitzicht, de verte, de vogels en de bloem uit de zelfoogsttuin. Oja, ik hoef niets. Ik mag stil zijn, ik mag hard werken en mag ook goed op pauzes letten. Op stil vallen en voluit ervaren. Laat dat ook nou net het grootste en mooiste gedeelte van mijn werk zijn 

loslaten