Het is mei 2020. Gisteren kwam het bericht, toch ineens nog onverwachts, dat ik weer mag werken. De sessies en workshops waarin ik massage en lijfcontact gebruik in begeleiding mogen weer, met mondkapje, maar het mag!

Ja, wat heb ik het contact met mensen in deze setting gemist. In de maanden voor de maatregelen begon ik steeds meer te voelen wat ik echt graag wil doen, welk werk mij bevestigd in mijn flow. In welke manier van in de wereld staan kan mijn flow volop stromen, benut worden, ruimte, liefde en vrijheid bieden. De sessies en workshops dus!

Door de stille weken afgelopen tijd werd ik, en met mij vele anderen, nog meer met de neus op de feiten gedrukt. Dit klopt niet meer hoe ik nu werk, ben, leef…. Ik had het te druk. Dus ik was al aan het kiezen: wat wil ik nog, wat klopt echt en welke dingen ga ik minderen of anders inrichten?

Het is een lange reis. Met activiteiten loslaten confronteer ik mezelf ook met de angst om niet genoeg te verdienen. De overtuiging dat leven nu 1 keer hard bikkelen is, dan pas verdien je genoeg. Dat werk niet dat kan zijn wat je het liefste doet: want daar mag je immers niet aan verdienen? Poeh…

De corona maatregelen hielpen mij nog meer te zakken in mijn lijf, in de stilte. Steeds meer ging mijn lijf aangeven: dit klopt niet meer. Het werk wat ik nog kon doen gaf fysieke reacties. Ik werd steeds sneller moe, werd misselijk en moest steeds langer bijkomen.

Maar ook de afstand tot anderen mensen hielpen mij. Door deze confrontatie kon ik zo sterk voelen: zo zijn we niet bedoeld. Het is onnatuurlijk deze afstand tot elkaar! Ik voelde me verloren in de supermarkt. Vond het lastig dat ik gemeden werd, dat ik anderen moest mijden… Gaandeweg de weken ging ik mezelf er aan herinneren dat het goed is om oogcontact te blijven zoeken met de anderen in de winkel, op straat. Ook al maken we een grote boog om elkaar heen: ik zie je! Ik groet jou… Oja, we zitten samen in deze gekke wereld! Het helpt om weer verbinding te voelen en het helpt om te weten: we zijn niet alleen.

Maar wat ik ook zag, is hoezeer aanraking en nabijheid gemist wordt. Ik zag angst, frustratie, neerslachtigheid, afgeslotenheid. En vaak voelde ik: och mooi medemens, voel jij dat ook? Kon ik je maar even vasthouden, zachtjes bewegen zodat je weer de zachte soepelheid in je lijf voelt, en de verbinding met jezelf.

En nu mag ik weer…. Ik dacht dat ik blij en opgetogen zou zijn. Maar ik voel me stil en merk in mezelf een grote nee. Ik schrik er van! Dit is toch wat ik het liefste doe? Door even door te pruttelen op mijn nee, merk ik dat het een nee is die zegt: ik wil niet meer naar hoe het was. Ik wil niet meer terug naar al het aanpassen. Ik wil niet meer terug naar veel bedenken, en toch niet durven doen. Ik wil niet meer terug naar alle geremdheid, de drukte en het te snelle. Ik weet al lang dat mijn tempo echt om laag mag, om fijn en soepel te kunnen leven en voluit te kunnen stromen. Maar het is zo lastig om deze stroom in een langzamer tempo te volgen, omdat het zo’n ander tempo is dan ik om me heen zie.

Deze weken leerden me dat ik me beter voel met vertraging en flink minder afspraken en ‘moeten’. En het duurde lang genoeg om te voelen: dit wil ik niet meer anders, deze legere agenda!

En het mooie is: het gaat verder. Ik voel dat ik minder belastend wil zijn voor de aarde. Ik wist al dat het een beweging was in mij, maar nu door alle stilte laat mijn lijf het ook beter weten. Stilte geeft mijn lijf ruimte om te uiten, en mijn hoofd ruimte om te horen en er naar te handelen. Een mooi proces in zelfvoorzienend wonen, anders gaan reizen (ik wil liever niet meer vliegen bijv) Hoe ik geld wil verdienen. Daarover later meer 😉

Allemaal weer stappen en kleine stapjes op het pad van mijn hart. Blij van! Hoe zijn jouw stappen tijdens en na Corona? Geeft het jou iets aan verandering? Leuk om van je te horen wat deze bijzondere tijd met jou doet.