De wereld om mij heen wordt ineens heel klein, het bloed trekt uit mijn hoofd en ik voel me verstart/bevroren. Mijn ademhaling is minimaal en ik ben super alert, ik hoor alles en toch dringt niets echt meer door. Ik ben geschrokken. En dat voel ik aan heel mijn lijf.

Gisteren kregen we in onze familie een verdrietige mededeling. De schrik sloeg in mijn lijf. Ik zag het ook bij de anderen gebeuren. Ieder op zijn of haar eigen manier. Ik hoor het ook van clienten, al die verschillende manieren van reageren: Stilvallen, veel vragen stellen, willen regelen, gaan zorgen voor de ander, huilen, trillen, boos worden. Allemaal schrikreacties. Wat kan het leven soms rauw op je dak vallen. Of juist de confrontatie met de dood.

Schrik is een normale reactie van ons lijf om met iets onverwachts, groots of juist klein, om te gaan. Je lijf gaat als het ware op scherp of juist even op uit, zodat je heel kort kunt verwerken. Soms hap je letterlijk naar adem.

Schrik is op zich niet erg, het hoort erbij. We komen allerlei soorten schrik tegen in de loop van ons leven. Dat kunnen we niet voorkomen. Het aandachtspunt ligt vooral bij het moment na de schrik. Hoe ga je hiermee om? Veel mensen hebben geleerd om hun schrik als het ware in te slikken, weg te stoppen. Soms is er zelfs schaamte. Wat eigenlijk een onnatuurlijke reactie is. Want hierdoor sla je de schrik op. De spanning die het met zich mee brengt, hou je vast in je lijf. Dit maakt dat je op den duur last krijgt van klachten, je minder vrij voelt, bepaalde situaties gaat vermijden.

Waarschijnlijk heb je al vroeg geleerd om op een bepaalde manier met schrik om te gaan. Ik kreeg wel eens iets lekkers als ik erg overstuur was van de schrik. Ik zie ook wel eens ouders, die volgens mij ook zelf schrikken, die gelijk roepen: “Oooh, niets aan de hand. Alweer klaar!” Terwijl de schrik er bij hun en het kindje nog op hun gezicht te zien is.

Schrik heeft ruimte nodig. Even zuchten, even stil staan. Vaak ook beweging, dat wat verstart is in je lijf even schudden of trillen. Soms helpt geluid maken. Het is algemeen bekend dat mensen na een auto ongeluk erg kunnen gaan schreeuwen. Alle ingehouden energie eruit. Mag je schrik er zijn? Maak jij er even ruimte voor? Mag je kindje even huilen of bij jou steun zoeken na de schrik? Mag je van jezelf even huilen of steun zoeken als jij schrikt?

vader kind

Wat ruimte krijgt en aandacht kan ontspannen. Dat geldt niet alleen voor schrik. Ook voor pijn, verdriet, boosheid en nog veel meer. Als iets ruimte krijgt, hoeft het daar niet steeds meer om te vragen.

Dus ik zoek vandaag naar ruimte, om met mezelf te zijn, contact te zoeken met mijn familie, vooral stilte, steun, natuur en beweging helpen mij daarbij. Langzaam zakt de schrik, komen er tranen, en voel ik hoe moe ik ben. Schrik kost bakken vol energie. En ook dat hoort erbij.

Ik wens je ruimte en aandacht voor dat wat het leven je brengt.