Ik heb wel eens gelezen dat we een groot deel van ons leven besteden aan wachten. Bijzonder eigenlijk. Want wachten lijkt zo bezig te zijn met wat komt en minder met het leven nu. Van mezelf ken ik wachten als verlangen naar een bepaald iets in de toekomst. Ik was heel goed in vooruit kijken – verheugen op. Als ik wist dat er iemand kwam, kon ik rustig een paar uur voor het raam zitten wachten als kind. Ik stond dan ook even uit, alsof ik mezelf even stil zette, mijn adem inhield, mijn lijf gespannen, tot dat zou gebeuren wat ik zo graag wilde. Als opa en oma dan eindelijk aankwamen, moest ik vaak huilen van de spanning die uit mijn lijf liep. En was het samen zijn leuk en gezellig en toch ook heel gewoon. Ik kon in het wachten heel goed een prachtig sprookjesachtig geheel maken van de toekomst.

In Spanje op de voorbereiding van de camino zijn we naar het eindpunt aan zee toe gereden. We konden het hele stuk niet lopen in de 10 dagen. Toch wilde ik wel graag het eindpunt aan de oceaan zien en ervaren. Waar leiden we onze groep naartoe? Waar eindigen we deze bezinningsreis in jezelf, met elkaar, langs de camino?

Prachtig vond ik het: het eenvoudige stille kapelletje aan de woeste oceaan, costa de morte… En daar stonden ze: de rotsformatie in de vorm van wachtende vrouwen. Ik stelde me ze voor: wachtend in onzekerheid of hun man met een goeie vangst terug zou komen, of hij uberhaupt nog kwam… De onzekerheid over het leven, het ontzag voor de oceaan, voor de natuur. Weten dat jij feitelijk zo weinig grip hebt.

wachtende vrouwen

Het maakte me er weer van bewust hoe weinig grip we hebben op het leven, op dat wat op ons pad komt. En hoezeer wachten (op betere tijden, op vakantie, de nieuwe baan, je kids die groot worden, je man die toch meer aandacht voor jou heeft, op jezelf dat je nu eindelijk eens minder overwerkt of chagerijnig bent, wachten tot het rustiger wordt…) hoezeer dat wachten het nu laat verdwijnen.

En ik voelde weer: dit is het, alleen maar dit! Zitten bij de oceaan, voelen dat ik hier wil zijn en dat ik deze plek, en de tocht er naar toe met anderen wil delen.

Kwam gelijk weer een valkuil om de hoek: het wachten op genoeg deelnemers, wachten op de juiste tijd, wachten op…. Nee, hier en nu. Dat was toen bij de oceaan, uren zaten we daar. Te kijken, te luisteren, te voelen… The end of the world, costa de morte, einde van een prachtige tocht, van deze voorbereidende vakantie en tegelijk een nieuw begin.

En het hier en nu is nu mijn tiny, met een lekkere warme kachel, mijn laptop, kaarsje aan, kopje thee en de avond om me heen. Niets meer hoeven, alleen toegeven aan mijn verlangen om te delen wat mij raakt. En daarmee anderen te vinden die dit ook raakt. Wat ik hier en nu mag doen is delen, en natuurlijk ook voorbereiden, maar vooral delen: wat raakt me, wat is mijn nu… want tegelijkertijd ben ik daarin zo verbonden met jou. Met al die anderen die weer even terug vallen in het hier en nu. Of het wachten zo goed kennen.

Waar wacht jij nog op? Merk je ook dat je vaak wacht of het leven zelf juist wat uitstelt? Ik ken het dus zo goed, dat lees je wel. En ondertussen ben ik blij met steeds meer en steeds vaker voelen dat ik niet hoef te wachten, want alles is er al in het hier en nu. Nu ben ik blij met de foto van die wachtende vrouwen. Met mijn kopje thee en het warme gevoel in mij. Ik ben blij met jou die meeleest. Misschien deel jij weer wat jou raakt, waar jij nog op wacht?

De Forgotten Hearts activiteiten geven mij de kans om samen met een groep steeds meer in het hier en nu te zakken en vanuit je hart te voelen: oh wacht eens even…. dit klopt! Dit past werkelijk bij mij. Vaak is het een klein verlangen naar meer van dit hier en nu in je dagelijks leven. Maar ook regelmatig komt er ineens een beeld bij een deelnemer hoe alles wat ze tot nu toe deed heeft geleid tot dit moment, dit hier en nu. En voelt ze: en nu gaat het roer om. Niet omdat de toekomst moet veranderen! Maar omdat het nu klopt om iets nieuws te doen. Om een stap te zetten. Om bijv te zitten bij de oceaan, of weer op pad te gaan. Om verbinding te maken in het hier en nu, of juist even op jezelf te zijn.

Mooi he, die stem van je hart! Je hoeft er niet op te wachten. Ze is er, in jouw hier en nu.